Uçurtma Şenlikleri Hastanede bitti...

Postacının getirdiği davetiyeye dakikalarca baktım.Geleneksel Boston Uçurtma Şenliğinin Şeref Konuğuydum.İnanılmaz mutlu olmuştum,zamanım vardı.Hemen bir uçurtma tasarlamaya başladım,bunun içinde Uçurtmayı Vurmasınlar filmini 57 kez izledim ama hala birşey anlamadım.En sonunda Gazete ilanı ile bir uçurtma yaptırdım.Hala neye benzediğini anlamasamda,yapan çocuk bunun Kartal olduğunu söyledi.Dal tartar Kartal kalkar misali,kaldırdım gıçımı ve Boston'a gittim. Bende de ne ayak var,günlerdir güneşli olan hava birden kapamış,yağmur yağdı yağacak. Boston Belediye Başkanı elimi sıktı,bana şehrin altın anahtarını verdi. Ve başlama düdüğünü ben çaldım.Herkes uçurmaya başladı.Uçurdumda uçurdum,uçurtmalardan kurtuldum misali bende benim sözde Kartal'ı saldım gökyüzüne. Yanıma tıfıl bir adam geldi:''Mr Çip,hoşgeldiniz.Sizinle uçurtma uçurmak büyük şeref.''Güldüm,kendini tanıttı:''Ben Ben Franklin.'' Gülmeye başladım,adamı kekeme sandım meğerse adı Ben imiş. ''Kartalınız çok güzel...'' O bile anlamıştı kartal olduğunu bir ben anlayamamıştım.Arada aldığım sözde şehrin anahtarı zırt pırt cebimden düşüyordu.Bu Ben'in dikkatini çekmişti. Uçurtmamı geri topladı,ve ipine benim Anahtarımı bağladı.Üzerimden bir yük boşalmıştı.Teşekkür ettim.Arada hava deli gibi kapadı,şimşekler çakmaya başladı.Herkes içeriye girmişti tek ikimiz uçuruyorduk,her şimşek çakmasında Ben korkup benden geriye çekiliyordu.Neden olduğunu anlamak için zamana ihtiyacım vardı ama o bende yoktu.Çakan şimşek Anahtarı tetiklemiş ve beni çarpmıştı.Yere düştüm.''Evetttttt,bu işte...Bu....!'' diye çığlık attı Ben.Ben acı çekiyordum:''Yardım etsene Ben,çarpıldım.'' Ben gülmeye devam etti:''Elektriği buldum,buldummm'' Ve oradan uzaklaştı,ben kaderimle yanlız kalmıştım.Ama tarihte gene başrol oynamıştım.

Ateşin bulunmasında bire bir etkim var...Valla!

Tarihin her noktasında bir şekilde olduğumu size hep dile getirdim. Bu sefer size ''Ateşin Bulunması''ndan bahsedeceğim. Eski insanlarla beraber yaşamak acayip sıkıcıydı,hiçbir şey yoktu. Genellikle o dönem ben vejateryen olma kararı verdim. Çünkü insanlar genellikle 40 yaşını göremeden aşırı kolestrolden gidiyordu.O kadar canım sıkılıyordu ki,millet çiğ etleri yemekten yorgun düşüp,anında sızıyordu. Bir gece sabahlarken buldum ''Sigara'' yı.Papirüse sardığım otçuklardı,çok güzelde bir tadı vardı.Ama birşeyler eksikti. Sıcak olsa tadı daha lezzetli olabilirdi.Açtım defteri ve formul çıkarmaya başladım. Buna göre bunun yanması gerekiyordu ama ufak bir sorun vardı:Henüz ateş bulunmamıştı. Şimşekler çakarken yüzümü gökyüzüne çeviriyordum,sigaram alev alsın diye ama bir türlü olmuyordu.Ölümle burun buruna bile gelmiştim. En sonunda eski insanlara patladım:''Siz gerçekten eski kafalısınız ya! Çiğ et mi yenir? Isıtın bunu,yakın ateşi bulun...daha sağlıklı olur sizin içinde!'' kimse bir reaksyon göstermedi:''Size diyorum duymuyor musunuz?'' çığlığımla birlikte gök gürledi ve hemen yanıma yıldırım düştü.Yer yanmaya başladı.Ağzımda sigaram vardı,insanlar korkmaya başladı.Ben hazırlamış olduğum meşaleyi ateşe tuttum ve sigaramı yaktım. ardından meşalemi ve yerkeki ateşi söndürdüm.Oppps,insanlığı birkaç yüzyıl daha geriye götürmüştüm.Ama binlerce yıl sonra,hayat hikayemi beğenen bir sigara firması beni yeni yüzü olarak kullandı.Eskileri değil ama yeni insanlar değerimi biliyor...